"NO DEAL"!...

Ένας-ένας με τη σειρά του απομακρύνονταν από το ταμείο. Κάποιοι κοντοστέκονταν παράμερα κοιτώντας επίμονα τις ανοιχτές παλάμες τους –μετρούσαν προφανώς τα ρέστα. Άλλοι άνοιγαν βιαστικοί το βήμα κουνώντας αποδοκιμαστικά το κεφάλι. Μερικοί κατευθύνονταν χαρούμενοι προς μικρές παρέες ή μεγάλες συντροφιές, που περίμεναν παραδίπλα. Ορισμένοι –στο βάθος– δίσταζαν να πλησιάσουν, αφήνοντας –τάχα αδιάφορα– να προηγηθούν άλλοι…
Στο τέλος… Όλοι πέρασαν. ‘Ολοι έκαναν ταμείο. Είτε το παραδέχτηκαν με θάρρος, είτε όχι. Εξαρτάται από το τι είχε επενδύσει ο καθένας. Άλλος να ξεκουραστεί. Άλλος να γλεντήσει… Να φύγει για κάποιο ταξίδι… Ν’ αγοράσει καινούργια τηλεόραση… Να δει τη μάνα και τον πατέρα του… Να παίξει με τα παιδιά του… Να πάρει το δώρο του ‘Αη Βασίλη… Να φάει ένα πιάτο ζεστό φαΐ… Να ερωτευτεί… Να φιληθεί…Να μείνει μόνος…
Ευχές κι ελπίδες έσμιξαν πάλι με τη χαλάρωση και το γιορτινό των ημερών. Προσδοκίες και στόχοι ανέβηκαν στο ταμπλό του χρηματιστήριου της ζωής με αφορμή τον νέο χρόνο. Τα σκονισμένα απ’ την καθημερινότητα ρούχα μπήκαν για λίγες μέρες στη ντουλάπα ή καταχωνιάστηκαν στο μπαούλο ή… τινάχτηκαν για να ξαναφορεθούν την ώρα της γιορτής. Τα χείλη βάφτηκαν κόκκινα ή απλώς χαμογέλασαν. Οι καρδιές σκίρτησαν ή απλώς χτύπησαν. Οι ματιές έλαμψαν ή απλώς κλέφτηκαν. Οι γιορτές ήρθαν ή απλώς πέρασαν…
Μη μου πεις πάλι: «Και του Χρόνου»!... Ούτε «Καλή Χρονιά»!... Μη με συναντήσεις πάλι του χρόνου μπροστά στο ταμείο, μόνο την ώρα του απολογισμού… ‘Ελα να περπατήσουμε ή να τρέξουμε τις ώρες παρέα… Να μπουσουλίσουμε ή να κυλίσουμε το χρόνο συντροφιά... ‘Ελα να φτάσουμε στο ταμείο μαζί… ‘Ελα να φωνάξουμε στη μοναξιά: «NO DEAL»!…