ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΓΑΠΑΝΕ ΤΟΝ ΘΕΟ

Ο Θεός αγαπάει τους Έλληνες γι’ αυτό τους έβαλε να ζήσουν σ’ έναν τόπο γεμάτο με ψηλά βουνά, για να τους έχει πιο κοντά του.
Ο Θεός ευλόγησε τους Αθηναίους γι’ αυτό έκλεισε την Αττική γύρω-γύρω με βουνά, για τους έχει «παρά τω πλευρό του».
Δεν είναι τυχαίο, ότι οι αρχαίοι μας πρόγονοι θεωρούσαν τον Όλυμπο σαν κατοικία των θεών κι η Αθήνα ήταν η προστατευόμενη από την ίδια την κόρη του Δία –θεά Αθηνά– πόλη…
Αλλά, μήπως είναι τυχαίο, και το ότι, μόνο στην Ελλάδα έχουμε το προνόμιο ενός «Αγίου Όρους»;
Με το πέρασμα των χρόνων όμως, οι Έλληνες άρχισαν να απομακρύνονται από τον Θεό. Εγκατέλειπαν σιγά-σιγά τους πατρογονικούς τόπους τους στα βουνά κι άρχιζαν και κατεβαίνουν στις πόλεις. Άφηναν πίσω τους τα ιερά και όσια των παππούδων τους και τις πετρόχτιστες εστίες τους και συνωστίζονταν αργά, αλλά σταθερά, στα μεγάλα αστικά κέντρα. Από τα «χειμαδιά τα λιοφώτιστα», συνέρρεαν στις Κυψέλες και τα Πατήσια τα νεόκτιστα…
Μια οργανωμένη προσπάθεια επιστροφής των «άπιστων» κοντά στο Θεό έγινε αμέσως μετά την κατοχή. Τότε, όσοι δεν πήγαιναν απευθείας – «λόγω φρονημάτων»– να τον συναντήσουν, αναγκάζονταν να πάρουν τα βουνά, μήπως κι ο Θεός… βάλει το χέρι του!... Για τις πιο δύσκολες περιπτώσεις ακολουθήθηκαν πιο σκληρές δοκιμασίες. Εξορίστηκαν σε άλλους τόπους μακρινούς για να ψάχνουν τη σκέπη του Θεού στο Γκραν Κάνυον και στις αυστραλιανές ή γερμανικές Άλπεις.
Ευτυχώς, οι Έλληνες –και ιδιαίτερα οι «Αθηναίοι»– τα τελευταία χρόνια έχουν αρχίσει να διαισθάνονται το λάθος τους και ν’ αναζητούν τρόπους να επιστρέψουν κοντά στο Θεό. Ιδιαίτερα τώρα, που οι μισοί –και βάλε– μαζεύτηκαν στο Λεκανοπέδιο και κουτουλάνε μεταξύ τους και με μερικές εκατοντάδες χιλιάδες αλλοδαπούς.
Σημαντική συμβολή για την εξέλιξη αυτή έχει ασφαλώς η ουσιαστική βοήθεια και υποστήριξη του κράτους. Μετά την αντιπαροχή, τα αυθαίρετα και το «εκτός σχεδίου», η πολιτεία –αναγνωρίζοντας έμπρακτα το ανθρώπινο ενδιαφέρον για προσέγγιση με το θεϊκό– εγκατέλειψε για δεκαετίες τα δάση στην τύχη τους. Το δασικό περιβάλλον λεηλατήθηκε –και εξακολουθεί να λεηλατείται– από μύρια όσα συμφέροντα, αλλά η στάση του κράτους σταθερή… Στάχτη και… μπετό!... «Κτηνοτρόφοι», μεσίτες, τσιφλικάδες, καταπατητές, εμπρηστές, οικοδομικοί συνεταιρισμοί, «συναγωνίζονται» στο «θεάρεστο» έργο της επιστροφής των ανθρώπων στο βουνό, της επιστροφής στις ρίζες, κοντά στο… Θεό!…
Ίσως για τη μεταστροφή τους αυτή να συνέβαλε αποφασιστικά και η σθεναρή στάση της Εκκλησίας… Δεν είναι μόνο οι θεόπεμπτες διδαχές, που στηρίζουν προς αυτή την κατεύθυνση. Είναι –προπαντός– το παράδειγμα. Απ’ τη μια φυτεύονται δέντρα στο πλαίσιο δενδροφύτευσης στον Καρέα κι απ’ την άλλη διατυπώνεται αίτημα αποχαρακτηρισμού δασικών εκτάσεων για να κατασκευαστούν εκκλησιαστικά κτίρια. Ενώ, μόλις πέρυσι χτίστηκαν έξι κτίρια στο χώρο της Μονής Πεντέλης…
Κάποτε, με το που έβγαινες στο Παλατάκι –στο Χαϊδάρι κοντά– έβλεπες την Αθήνα πιάτο!... «Δάσος» λέγεται λίγο πιο πάνω μια περιοχή. Πριν 20-30 χρόνια ήταν κατάφυτη με πεύκα. Σήμερα οι πολυκατοικίες ξεφυτρώνουν με τέτοιο ρυθμό, που κοντεύουν να φτάσουν πίσω στον… Σκαραμαγκά! Αλλά, μήπως κι η τραγική Πεντέλη δεν έχει καεί στην κυριολεξία από το επίμονο και πολύχρονο κρατικό «ενδιαφέρον»; Ευτυχώς έχει εντατικοποιηθεί ο ρυθμός ανοικοδόμησης κι έτσι το αντιαισθητικό μαυρισμένο απ’ τις πυρκαγιές χώμα, θάβεται για πάντα κάτω από άσπρους σοβάδες και λαξευμένες κοκκινόπετρες. Στον Υμηττό τα πράγματα είναι καλύτερα. Εκεί δεν κινδυνεύουν –ιδιαίτερα στη νότια πλευρά– από φωτιές. Μόνο σε περίπτωση έντονης βροχόπτωσης μπορεί να φτάσει καμιά μεζονέτα μέχρι τη Λεωφόρο Βουλιαγμένης… Η Πάρνηθα «γλύτωσε», τα πράγματα εκεί στήθηκαν καλύτερα... Μέχρι «Ολυμπιακά Χωριά» κατασκευάστηκαν. Εκεί που σουλατσάριζαν μέχρι πριν λίγο οι «γύφτοι», ανηφορίζουν κάτι τετράτροχα μοντέλα, που ούτε με όλα τα λεφτά του επόμενου «τζακ ποτ» δεν πλησιάζεις!...
Μαζική επιστροφή στα βουνά, λοιπόν, για να βρούμε την εσωτερική γαλήνη και την –αναγκαία στην εποχή μας– «έξωθεν καλή μαρτυρία»… Κι ας μην υπάρχουν υποδομές, ας καταστρατηγούνται σχέδια πόλης, περιβαλλοντικές μελέτες και όροι δόμησης… Οικοδομή, η «ατμομηχανή» της εθνικής μας (παρα)οικονομίας!…
Μάλιστα, τώρα πια, τις Κυριακές του χειμώνα ξεχάσαμε τη λειτουργία στην εκκλησία!.. Πάμε πάνω στα βουνά. Κοντά στον ουρανό, στο… Θεό!... Καλάβρυτα, Παρνασσός, Πήλιο, Τρία Πέντε Πηγάδια και πάει λέγοντας.! Εκεί είναι πλέον οι «ναοί»!... (Φέτος έχει βάλει κι ο άτιμος ο Βελζεβούλ το χεράκι του και δεν χιονίζει!).
Ελάτε λοιπόν, φίλοι μου, να προσευχηθούμε όλοι μαζί –πριν πάρουμε κι εμείς τα βουνά– να μας φωτίσει ο θεός μήπως κι αναθεωρήσουμε τη στάση μας απέναντι στο φυσικό μας περιβάλλον, γιατί αν περιμένουμε να μας σώσει η «Αναθεώρηση»… Το πιθανότερο είναι να συναντηθούμε την Κυριακή σε κάποια πλαγιά του Χελμού και να ζητάμε πάλι… άσυλο στον «Σταθμό»!...
Οι 'Ελληνες αγαπάνε το Θεό, εκείνος όμως το ξέρει;