ΓΙΑΤΡΕ ΜΟΥ, ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΡΑΣΕΙ Η... ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ;

Και τώρα τι;
Η μομφή δεν πέρασε, οι εντυπώσεις όμως έμειναν. Οι τόνοι σηκώθηκαν, το γάντι όμως όχι. Η αναθεώρηση συνεχίζεται, η συναίνεση όμως μας τελείωσε.
Παίζοντας όλο αυτό το διάστημα η Ν.Δ. και η κυβέρνηση το χαρτί «συναίνεση», νόμιζε ότι μπορεί να τα χρησιμοποιεί όλα στο όνομα της επικοινωνιακής της προπαγάνδας και του πολιτικού αμοραλισμού της. Θεώρησε, ότι στο πρόσωπο του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης βρήκε έναν πρώτης τάξεως σύμμαχο, προκειμένου να προωθήσει κατά το δοκούν τις «φιλεκπαιδευτικές» –κι όχι μόνο– μεταρρυθμίσεις της.
Αντί να αξιοποιήσει ουσιαστικά την ευκαιρία που της προσφερόταν, από την πράγματι –μέχρι παρεξηγήσεως– σθεναρή μέσα στο κόμμα του στάση του Γιώργου Παπανδρέου στο θέμα της αναθεώρησης, ώστε να κινηθεί με συναινετικές διαδικασίες για την προώθηση ρυθμίσεων, που θα αφορούσαν ουσιαστικά την επίλυση κρίσιμων προβλημάτων και –φυσικά– της παιδείας, επιδόθηκε με επιπολαιότητα όλο αυτό το διάστημα σ’ αυτό που ξέρει –ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια– να κάνει πολύ καλά, δηλαδή στην επικοινωνιακή εκμετάλλευση της συναίνεσης.
Απερίσκεπτα και υπερφίαλα –με τον αέρα των δημοσκοπήσεων– έκλεισε την πόρτα σε όλους. Μόλις όμως τα προβλήματα –βλέπε κινητοποιήσεις για το άρθρο 16 και γενικότερα για την παιδεία– χτύπησαν την πόρτα της, άρχισε να πιπιλάει την καραμέλα της συναίνεσης και να κρύβεται πίσω από τις πλάτες του Γιώργου Παπανδρέου.
Έτσι, φτάσαμε να ψηφίζουν στις επιτροπές της Βουλής μέχρι και τα «δέντρα» –αφού η αλαζονεία κι η αδιαφορία για τους θεσμούς χτύπησαν κόκκινο– και να πιστεύει η Ν.Δ. κι η κυβέρνηση, ότι δεν θα τρέξει τίποτε. Ότι ο «Γιωργάκης» είναι «του χεριού τους».
Μόλις όμως έπεσε η κεραμίδα της μομφής ο «Γιωργάκης» από αρνί έγινε… κόκκινο πανί –όχι φυσικά σαν κι αυτά της κυρίας Παπαρήγα που τ’ ανεμίζει μόνο στις διαδηλώσεις…
Μαύρο δάκρυ έχυσαν το Σαββατοκύριακο όλοι οι ομιλητές της Ν.Δ. για το «ολίσθημα» του Γιώργου Παπανδρέου… Τόση οδύνη πια για τους «θεσμούς»;
Και τώρα τι;
Μα, τι σπουδαιότερο; Μια αναθεωρητική διαδικασία, που ξεκίνησε «στο πόδι» και μακριά από τις κρίσιμες κοινωνικές ανάγκες, τοποθετείται στις ουσιαστικές της βάσεις κι η επόμενη Βουλή –αναθεωρητική λεγόμενη– με την αυξημένη πλειοψηφία των 180 ψήφων που θ’ απαιτούνται, ας αναζητήσει ουσιαστικές πολιτικές συναινέσεις μεταξύ των κομμάτων για την προώθηση λύσεων σε όποια ζητήματα θεωρηθεί αναγκαίο.
Τότε θα φανεί, αν η συναίνεση είναι για κάποιους πολιτική πράξη ευθύνης –με όποιο κόστος– ή για κάποιους άλλους ανέξοδο πυροτέχνημα εντυπωσιασμού και επικοινωνιακής σκοπιμότητας.