ΤΟ "ΝΟΗΜΑ" ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

ΤΟ «ΝΟΗΜΑ» ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Σε θρυαλλίδα για αλυσωτές πολιτικές αναταράξεις εξελίχτηκε η παράτυπη συμμετοχή και ψήφος του Απόστολου Σταύρου –γενικού γραμματέα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας– στην Επιτροπή Αναθεώρησης του Συντάγματος.
Το θέμα είναι λίγο-πολύ γνωστό και –φυσικά– είναι άδικο να το χρεώνεται ένας βουλευτής. Υπήρξαν κι άλλοι «πρωταγωνιστές» και «συμπρωταγωνιστές». Το «έργο» αυτό –εξάλλου–σε άλλες εποχές και εκδοχές, με άλλους «πρωταγωνιστές» και «κομπάρσους», για άλλο λόγο και αιτία, έχει ξαναπαιχτεί. Η ουσία –επομένως– δεν είναι το ποιοι, ούτε το πώς, ούτε το γιατί. Η ουσία βρίσκεται στο έως πότε;
Έως πότε η αντιπροσωπευτική δημοκρατία θα διασύρεται και θα ποδοπατιέται από τέτοιες αμετροεπείς κι αυταρχικές συμπεριφορές;
Έως πότε η νομοθετική λειτουργία θα ποδηγετείται και το Σύνταγμα –αλλά και οι νόμοι– θα φαντάζουν σαν κουρελόχαρτα μιας χρήσης μπροστά στα μάτια των πολιτών;
Έως πότε οι κομματικές ηγεσίες θα ευνοούν και θα καλύπτουν τέτοιου είδους ενέργειες, κάνοντας πως τάχα δεν καταλαβαίνουν;
Έως πότε η «κομματική πειθαρχία» θα εξαναγκάζει βουλευτές να ακρωτηριάζουν κοινοβουλευτικούς θεσμούς;
Έως πότε βουλευτές-δημόσιοι υπάλληλοι θα σκύβουν το κεφάλι μπροστά στο «ξεροκόμματο» –τρόπος του λέγειν– της επανεκλογής ή της υπουργοποίησης;
Έως πότε ο κάθε Πρωθυπουργός θα πρέπει να αισθάνεται και να συμπεριφέρεται σαν «Καίσαρας»;
Έως πότε ο πολιτικός κόσμος παθητικά θα παρακολουθεί, συλλήβδην να λοιδορείται εξαιτίας και αυτών των συμπεριφορών;
Έως πότε οι πολίτες θα συμπράττουν με την ανοχή ή την αδιαφορία τους στην επιδοκιμασία της κομματικής αμετροέπειας και του ψηφοθηρικού παραγοντισμού;
Το γνωρίζω ότι παραβιάζω ανοιχτές πόρτες. Δεν ανακαλύπτω την πυρίτιδα. Τα ερωτήματα αυτά είναι καθολικά και καθημερινά κι έχουν να κάνουν με την ποιότητα της δημοκρατίας –της όποιας δημοκρατίας μπορεί να υπάρξει και να λειτουργήσει– στον τόπο μας.
Και σπεύδω να διευκρινίσω, ότι το ζητούμενο είναι η ποιότητα της δημοκρατίας κι όχι η ανατροπή της…
Οι απαντήσεις αυτονόητες για την κοινή λογική –για τους πολλούς– καθόλου όμως δεδομένα και αυτονόητα για όσους νέμονται και καρπούνται την ευωχία της εξουσίας. Χτες ήταν το ΠΑΣΟΚ σήμερα είναι η Νέα Δημοκρατία. Αύριο μπορεί κάποιο άλλο κόμμα –ή κόμματα.
Έχουμε φτάσει έτσι σ’ ένα πολιτικό παραλογισμό, απ’ τη μια να μιλάμε για δημοκρατία και συμμετοχή κι απ’ την άλλη –στο όνομά της– να αποδεχόμαστε την περιστολή των ατομικών ελευθεριών και τον «εκφασισμό» πτυχών της καθημερινότητας –που μπαίνει απ’ το παράθυρο των πολιτικών διαδικασιών– τη στιγμή μάλιστα κατά την οποία, το μαύρο πόδι του ίδιου του φασισμού έχει πατήσει το κατώφλι της πόρτας μας!
Η ευθύνη του πολιτικού κόσμου τεράστια και των κομματικών ηγεσιών αποκλειστική και αδιαίρετη.
Η τραμπάλα είμαι κυβέρνηση κάνω ό,τι θέλω, είμαι αντιπολίτευση καταγγέλλω ό,τι μου γουστάρει, αποτελεί μια κρίσιμη παθολογία του πολιτικού συστήματος, που καταρρακώνει κάθε έννοια πολιτικής συμμετοχής και πρωτοβουλίας και αποθεώνει τον καιροσκοπισμό και την ιδιοτέλεια.
Ανεξάρτητα από την πολιτική –εν πολλοίς– θεωρητικολογία για τον «κύκλο της Μεταπολίτευσης», για τις «νέους» ή «παλιούς» πολιτικούς, για την «Ελλάδα του 21ου αιώνα», για το «μπροστά» ή το «πίσω» κι άλλα συναφή –όντως ευφυή– επικοινωνιακά κλισέ, είναι αναγκαίο να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά οι παθολογίες, που σήμερα αναιρούν στην πράξη τη δημοκρατία. Παθολογίες για τις οποίες και λύσεις υπάρχουν και πρόθυμοι πολιτικοί να τις υποστηρίξουν.
Σε αντίθετη περίπτωση, «νοήματα» –σαν τα προχθεσινά– αναιρούν το «νόημα» της δημοκρατίας και μάλλον με νοήματα προς πολιτεύματα άλλων εποχών ομοιάζουν…