Είχα στο μυαλό μου από καιρό ν’ ασχοληθώ μ’ ένα από τα θέματα που τραβούσαν το ενδιαφέρον μου. Πότε όμως το ένα και πότε το άλλο, για κάποιο λόγο συνεχώς πήγαινε από αναβολή σ’ αναβολή. Μιλώ για το θέμα της κοινωνικής ανισότητας που αναπαράγεται και διευρύνεται εξαιτίας εφαρμογής πολιτικών που εξυπηρετούν την άνιση κατανομή του παραγόμενου πλούτου και των φορολογικών υποχρεώσεων.
Σήμερα κατέβηκα στο γραφείο αποφασισμένος να τακτοποιήσω επιτέλους αυτή την εκκρεμότητα. Η συζήτηση στη Βουλή ενός ακόμα φορολογικού νομοσχεδίου, αλλά και η διαμάχη που ξέσπασε μεταξύ κυβέρνησης κι αντιπολίτευσης με αφορμή την ψήφιση της τροπολογίας για τη μείωση του ποσοστού του Δημοσίου στον ΟΤΕ –κάτω από το 33%– και την εκχώρηση του μάνατζμεντ σε ιδιώτες, αποτελούσαν μια καλή ευκαιρία. Έδενε το θέμα με την επικαιρότητα. Αμ’ δε, όμως!...
Το κλικ του ραδιοφώνου στο Σταθμό δεν με έβαλε στο συνηθισμένο καθημερινά μουσικό μας ταξίδι. Δέκα παρά είκοσι το πρωί. Η συζήτηση κυλά ζεστή, ανθρώπινη. Ενημερώνει κι απομυθοποιεί. Το θέμα δύσκολο. Το έργο της ΦΛΟΓΑΣ δυσκολότερο… «Να ζεις την κάθε στιγμή», ακούγεται συγκινημένη η φωνή του «χρυσού» Πύρρου Δήμα λίγο πριν «τσακίσει» προδομένη από ένα γεμάτο ευαισθησία κι ανθρωπιά λυγμό…
Τι δίνει νόημα στις λέξεις; Τι ‘ναι αυτό που αποτελεί τον πυρήνα, την ουσία κάθε λέξης; Τι σημαίνει άραγε «ανθρωπιά» στις μέρες μας; Την ευσπλαχνία; Τον οίκτο; Τη συμπόνια; Τη λύπηση; Την ελεημοσύνη; Τη συμπαράσταση; Την αλληλεγγύη; Δεν θα μπω στον πειρασμό να επιλέξω, ούτε να κάνω τον «Μπαμπινιώτη» ή τον «Φυτράκη»…
Είμαστε άνθρωποι και δεν χρειάζεται –νομίζω– ερμηνεία αυτή η λέξη (ή μήπως όχι;). Αν έρχεται –μια φορά έστω την ημέρα– αυτό στο μυαλό μας, ίσως συνειδητοποιήσουμε, πως ό,τι συνέβη χτες ή συμβαίνει σήμερα στο διπλανό μας, αύριο μπορεί να συμβεί και σε μας. Αν μέσα στη βιασύνη της ζωής, συναισθανθούμε ότι δεν τρέχουμε μόνοι, ότι δεν έχουμε μόνο εμείς ανάγκες, υποχρεώσεις, ενδιαφέροντα ή συμφέροντα, αλλά συνοδοιπορούμε, ότι τελικά, η ζωή είναι τρόπος κι όχι μέσο, τότε θα δούμε πόσο σφιχτά συμβαδίζουν χερί-χέρι η χαρά κι η λύπη, η ευτυχία κι η δυστυχία,
το γέλιο και το δάκρυ…
Σήμερα κατέβηκα στο γραφείο αποφασισμένος να τακτοποιήσω επιτέλους αυτή την εκκρεμότητα. Η συζήτηση στη Βουλή ενός ακόμα φορολογικού νομοσχεδίου, αλλά και η διαμάχη που ξέσπασε μεταξύ κυβέρνησης κι αντιπολίτευσης με αφορμή την ψήφιση της τροπολογίας για τη μείωση του ποσοστού του Δημοσίου στον ΟΤΕ –κάτω από το 33%– και την εκχώρηση του μάνατζμεντ σε ιδιώτες, αποτελούσαν μια καλή ευκαιρία. Έδενε το θέμα με την επικαιρότητα. Αμ’ δε, όμως!...
Το κλικ του ραδιοφώνου στο Σταθμό δεν με έβαλε στο συνηθισμένο καθημερινά μουσικό μας ταξίδι. Δέκα παρά είκοσι το πρωί. Η συζήτηση κυλά ζεστή, ανθρώπινη. Ενημερώνει κι απομυθοποιεί. Το θέμα δύσκολο. Το έργο της ΦΛΟΓΑΣ δυσκολότερο… «Να ζεις την κάθε στιγμή», ακούγεται συγκινημένη η φωνή του «χρυσού» Πύρρου Δήμα λίγο πριν «τσακίσει» προδομένη από ένα γεμάτο ευαισθησία κι ανθρωπιά λυγμό…
Τι δίνει νόημα στις λέξεις; Τι ‘ναι αυτό που αποτελεί τον πυρήνα, την ουσία κάθε λέξης; Τι σημαίνει άραγε «ανθρωπιά» στις μέρες μας; Την ευσπλαχνία; Τον οίκτο; Τη συμπόνια; Τη λύπηση; Την ελεημοσύνη; Τη συμπαράσταση; Την αλληλεγγύη; Δεν θα μπω στον πειρασμό να επιλέξω, ούτε να κάνω τον «Μπαμπινιώτη» ή τον «Φυτράκη»…
Είμαστε άνθρωποι και δεν χρειάζεται –νομίζω– ερμηνεία αυτή η λέξη (ή μήπως όχι;). Αν έρχεται –μια φορά έστω την ημέρα– αυτό στο μυαλό μας, ίσως συνειδητοποιήσουμε, πως ό,τι συνέβη χτες ή συμβαίνει σήμερα στο διπλανό μας, αύριο μπορεί να συμβεί και σε μας. Αν μέσα στη βιασύνη της ζωής, συναισθανθούμε ότι δεν τρέχουμε μόνοι, ότι δεν έχουμε μόνο εμείς ανάγκες, υποχρεώσεις, ενδιαφέροντα ή συμφέροντα, αλλά συνοδοιπορούμε, ότι τελικά, η ζωή είναι τρόπος κι όχι μέσο, τότε θα δούμε πόσο σφιχτά συμβαδίζουν χερί-χέρι η χαρά κι η λύπη, η ευτυχία κι η δυστυχία,
το γέλιο και το δάκρυ… Την Κυριακή (17/12) το βράδυ, στη μουσική σκηνή «ΜΕΤΡΟ» ο Γιάννης Κότσιρας θα προσφέρει –όπως πάντα άλλωστε– μια ξεχωριστή μουσική βραδιά. Αυτή θα ‘χει ένα ακόμα λόγο για να ξεχωρίσει και σ’ αυτό μπορεί να συμβάλει ο καθένας μας: Τα έσοδα της παράστασης θα προσφερθούν για τους σκοπούς του Συλλόγου των Γονέων με παιδιά που πάσχουν από καρκίνο «ΦΛΟΓΑ» (www.floga.org.gr).
ΣΗΜ.: Με το συμπάθειο σύντροφοι, Σαββατοκύριακο έρχεται –το ξέρω– στη βολή και την αφασία μας μπορεί τέτοια θέματα κάπως να μας «χαλάνε». Η ζωή –θα πω– δεν ακολουθεί το πενθήμερο, ούτε λειτουργεί μόνο Σαββατοκύριακα, αλλά ΕΦΗΜΕΡΕΥΕΙ και προπαντός ΔΙΑΝΥΚΤΕΡΕΥΕΙ…
1 comment:
Καλό ξεκίνημα αγαπητέ VOUDAS στα συναρπαστικά ψηφιακά μονοπάτια της ελευθερίας της έκφρασης.
Εύχομαι ολόψυχα καλές δημιουργίες. Να έχεις πάντα καινοτόμες ιδέες για ανεξερεύνητα "δρομολόγια" στο αχανές δικτυακό σου "ταξίδι"!
Post a Comment