ΔΡΟΜΟλόγια

2007-02-05T21:57:00.000-08:00

ΓΙΑΤΡΕ ΜΟΥ, ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΡΑΣΕΙ Η... ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ;

Και τώρα τι;
Η μομφή δεν πέρασε, οι εντυπώσεις όμως έμειναν. Οι τόνοι σηκώθηκαν, το γάντι όμως όχι. Η αναθεώρηση συνεχίζεται, η συναίνεση όμως μας τελείωσε.
Παίζοντας όλο αυτό το διάστημα η Ν.Δ. και η κυβέρνηση το χαρτί «συναίνεση», νόμιζε ότι μπορεί να τα χρησιμοποιεί όλα στο όνομα της επικοινωνιακής της προπαγάνδας και του πολιτικού αμοραλισμού της. Θεώρησε, ότι στο πρόσωπο του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης βρήκε έναν πρώτης τάξεως σύμμαχο, προκειμένου να προωθήσει κατά το δοκούν τις «φιλεκπαιδευτικές» –κι όχι μόνο– μεταρρυθμίσεις της.
Αντί να αξιοποιήσει ουσιαστικά την ευκαιρία που της προσφερόταν, από την πράγματι –μέχρι παρεξηγήσεως– σθεναρή μέσα στο κόμμα του στάση του Γιώργου Παπανδρέου στο θέμα της αναθεώρησης, ώστε να κινηθεί με συναινετικές διαδικασίες για την προώθηση ρυθμίσεων, που θα αφορούσαν ουσιαστικά την επίλυση κρίσιμων προβλημάτων και –φυσικά– της παιδείας, επιδόθηκε με επιπολαιότητα όλο αυτό το διάστημα σ’ αυτό που ξέρει –ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια– να κάνει πολύ καλά, δηλαδή στην επικοινωνιακή εκμετάλλευση της συναίνεσης.
Απερίσκεπτα και υπερφίαλα –με τον αέρα των δημοσκοπήσεων– έκλεισε την πόρτα σε όλους. Μόλις όμως τα προβλήματα –βλέπε κινητοποιήσεις για το άρθρο 16 και γενικότερα για την παιδεία– χτύπησαν την πόρτα της, άρχισε να πιπιλάει την καραμέλα της συναίνεσης και να κρύβεται πίσω από τις πλάτες του Γιώργου Παπανδρέου.
Έτσι, φτάσαμε να ψηφίζουν στις επιτροπές της Βουλής μέχρι και τα «δέντρα» –αφού η αλαζονεία κι η αδιαφορία για τους θεσμούς χτύπησαν κόκκινο– και να πιστεύει η Ν.Δ. κι η κυβέρνηση, ότι δεν θα τρέξει τίποτε. Ότι ο «Γιωργάκης» είναι «του χεριού τους».
Μόλις όμως έπεσε η κεραμίδα της μομφής ο «Γιωργάκης» από αρνί έγινε… κόκκινο πανί –όχι φυσικά σαν κι αυτά της κυρίας Παπαρήγα που τ’ ανεμίζει μόνο στις διαδηλώσεις…
Μαύρο δάκρυ έχυσαν το Σαββατοκύριακο όλοι οι ομιλητές της Ν.Δ. για το «ολίσθημα» του Γιώργου Παπανδρέου… Τόση οδύνη πια για τους «θεσμούς»;
Και τώρα τι;
Μα, τι σπουδαιότερο; Μια αναθεωρητική διαδικασία, που ξεκίνησε «στο πόδι» και μακριά από τις κρίσιμες κοινωνικές ανάγκες, τοποθετείται στις ουσιαστικές της βάσεις κι η επόμενη Βουλή –αναθεωρητική λεγόμενη– με την αυξημένη πλειοψηφία των 180 ψήφων που θ’ απαιτούνται, ας αναζητήσει ουσιαστικές πολιτικές συναινέσεις μεταξύ των κομμάτων για την προώθηση λύσεων σε όποια ζητήματα θεωρηθεί αναγκαίο.
Τότε θα φανεί, αν η συναίνεση είναι για κάποιους πολιτική πράξη ευθύνης –με όποιο κόστος– ή για κάποιους άλλους ανέξοδο πυροτέχνημα εντυπωσιασμού και επικοινωνιακής σκοπιμότητας.

ΤΟ "ΝΟΗΜΑ" ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

2007-02-05T21:47:00.000-08:00

ΤΟ «ΝΟΗΜΑ» ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Σε θρυαλλίδα για αλυσωτές πολιτικές αναταράξεις εξελίχτηκε η παράτυπη συμμετοχή και ψήφος του Απόστολου Σταύρου –γενικού γραμματέα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας– στην Επιτροπή Αναθεώρησης του Συντάγματος.
Το θέμα είναι λίγο-πολύ γνωστό και –φυσικά– είναι άδικο να το χρεώνεται ένας βουλευτής. Υπήρξαν κι άλλοι «πρωταγωνιστές» και «συμπρωταγωνιστές». Το «έργο» αυτό –εξάλλου–σε άλλες εποχές και εκδοχές, με άλλους «πρωταγωνιστές» και «κομπάρσους», για άλλο λόγο και αιτία, έχει ξαναπαιχτεί. Η ουσία –επομένως– δεν είναι το ποιοι, ούτε το πώς, ούτε το γιατί. Η ουσία βρίσκεται στο έως πότε;
Έως πότε η αντιπροσωπευτική δημοκρατία θα διασύρεται και θα ποδοπατιέται από τέτοιες αμετροεπείς κι αυταρχικές συμπεριφορές;
Έως πότε η νομοθετική λειτουργία θα ποδηγετείται και το Σύνταγμα –αλλά και οι νόμοι– θα φαντάζουν σαν κουρελόχαρτα μιας χρήσης μπροστά στα μάτια των πολιτών;
Έως πότε οι κομματικές ηγεσίες θα ευνοούν και θα καλύπτουν τέτοιου είδους ενέργειες, κάνοντας πως τάχα δεν καταλαβαίνουν;
Έως πότε η «κομματική πειθαρχία» θα εξαναγκάζει βουλευτές να ακρωτηριάζουν κοινοβουλευτικούς θεσμούς;
Έως πότε βουλευτές-δημόσιοι υπάλληλοι θα σκύβουν το κεφάλι μπροστά στο «ξεροκόμματο» –τρόπος του λέγειν– της επανεκλογής ή της υπουργοποίησης;
Έως πότε ο κάθε Πρωθυπουργός θα πρέπει να αισθάνεται και να συμπεριφέρεται σαν «Καίσαρας»;
Έως πότε ο πολιτικός κόσμος παθητικά θα παρακολουθεί, συλλήβδην να λοιδορείται εξαιτίας και αυτών των συμπεριφορών;
Έως πότε οι πολίτες θα συμπράττουν με την ανοχή ή την αδιαφορία τους στην επιδοκιμασία της κομματικής αμετροέπειας και του ψηφοθηρικού παραγοντισμού;
Το γνωρίζω ότι παραβιάζω ανοιχτές πόρτες. Δεν ανακαλύπτω την πυρίτιδα. Τα ερωτήματα αυτά είναι καθολικά και καθημερινά κι έχουν να κάνουν με την ποιότητα της δημοκρατίας –της όποιας δημοκρατίας μπορεί να υπάρξει και να λειτουργήσει– στον τόπο μας.
Και σπεύδω να διευκρινίσω, ότι το ζητούμενο είναι η ποιότητα της δημοκρατίας κι όχι η ανατροπή της…
Οι απαντήσεις αυτονόητες για την κοινή λογική –για τους πολλούς– καθόλου όμως δεδομένα και αυτονόητα για όσους νέμονται και καρπούνται την ευωχία της εξουσίας. Χτες ήταν το ΠΑΣΟΚ σήμερα είναι η Νέα Δημοκρατία. Αύριο μπορεί κάποιο άλλο κόμμα –ή κόμματα.
Έχουμε φτάσει έτσι σ’ ένα πολιτικό παραλογισμό, απ’ τη μια να μιλάμε για δημοκρατία και συμμετοχή κι απ’ την άλλη –στο όνομά της– να αποδεχόμαστε την περιστολή των ατομικών ελευθεριών και τον «εκφασισμό» πτυχών της καθημερινότητας –που μπαίνει απ’ το παράθυρο των πολιτικών διαδικασιών– τη στιγμή μάλιστα κατά την οποία, το μαύρο πόδι του ίδιου του φασισμού έχει πατήσει το κατώφλι της πόρτας μας!
Η ευθύνη του πολιτικού κόσμου τεράστια και των κομματικών ηγεσιών αποκλειστική και αδιαίρετη.
Η τραμπάλα είμαι κυβέρνηση κάνω ό,τι θέλω, είμαι αντιπολίτευση καταγγέλλω ό,τι μου γουστάρει, αποτελεί μια κρίσιμη παθολογία του πολιτικού συστήματος, που καταρρακώνει κάθε έννοια πολιτικής συμμετοχής και πρωτοβουλίας και αποθεώνει τον καιροσκοπισμό και την ιδιοτέλεια.
Ανεξάρτητα από την πολιτική –εν πολλοίς– θεωρητικολογία για τον «κύκλο της Μεταπολίτευσης», για τις «νέους» ή «παλιούς» πολιτικούς, για την «Ελλάδα του 21ου αιώνα», για το «μπροστά» ή το «πίσω» κι άλλα συναφή –όντως ευφυή– επικοινωνιακά κλισέ, είναι αναγκαίο να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά οι παθολογίες, που σήμερα αναιρούν στην πράξη τη δημοκρατία. Παθολογίες για τις οποίες και λύσεις υπάρχουν και πρόθυμοι πολιτικοί να τις υποστηρίξουν.
Σε αντίθετη περίπτωση, «νοήματα» –σαν τα προχθεσινά– αναιρούν το «νόημα» της δημοκρατίας και μάλλον με νοήματα προς πολιτεύματα άλλων εποχών ομοιάζουν…

ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΝ ΠΟΛΛΕΣ "ΙΩΣΕΙΣ"

2007-01-22T07:09:00.000-08:00

Ανοίγω –με κόπο– τα μάτια και τη διακρίνω να ‘ναι εκεί!... Με περιμένει! Από ώρα έτοιμη… Λαμπερή. Με μια εκτυφλωτική ακτινοβολία. Όλος ο χώρος ντυμένος τη λάμψη της. Εγώ μισόγυμνος στο κρεβάτι κι εκείνη εκεί. Δίπλα μου! Με το ζεστό χαμόγελο στα χείλη. Γεμάτη υποσχέσεις. Έτοιμη ν’ αρπάξει τις αισθήσεις και να τις ταξιδέψει σε διαδρομές ονείρου. Να πραγματοποιήσει τις απωθημένες επιθυμίες μου. Στρέφω αργά το κεφάλι, ο λαιμός μου καίει. Τα χείλη μου είναι ξερά και σκασμένα…Την ποθώ, όπως προχωράει λάγνα, προκλητικά, χαϊδεύοντας με το φως της τις μισόκλειστες κουρτίνες. Βλέπω την αντανάκλασή της στον μεγάλο καθρέφτη. Με θαμπώνει. Θεέ μου!... Τι χάρη. Πλησιάζει σιγά-σιγά. Τυλίγει το είναι μου! Πονάει όλο μου το κορμί… Τη θέλω τόσο πολύ!... Ξενυχτισμένος να την περιμένω… Και να ‘τη εδώ!... Υπέροχη! Πιο φωτεινή από ποτέ, πιο εντυπωσιακή απ’ οποιανδήποτε –θαρρείς– άλλη, πιο προκλητική και παράξενη. Ξεστρατισμένος άγγελος. Η άνοιξη μέσα στο χειμώνα. Με καλεί να τη ζήσω!… Ν’ αρπάξω με ορμή τη νιότη της. Να ρουφήξω αχόρταγα τον πόθο της. Ν’ ακούσω το τραγούδι του έρωτά της. Να αγγίξω κάθε λεπτό της... Η αλκυονίδα Κυριακή μου κλείνει το μάτι με πονηριά... Νοιώθω να καίω. Όσο αισθάνομαι την παρουσία της, τόσο οι δυνάμεις μου αρνούνται ν’ ανασυνταχθούν. Οι κλειδώσεις έχουν παραλύσει… Παραδίνομαι στον πυρετό ανήμπορος…
Εγώ είμαι άρρωστος ή ο καιρός;
Οι ιώσεις σαρώνουν, γιατί –λένε– δεν έκανε κρύο να... ψοφήσουν τα μικρόβια. Οι πιγκουίνοι γεννάνε συνέχεια, γιατί νομίζουν ότι έχουμε ακόμα άνοιξη. Οι αμυγδαλιές ανθίζουν…
Ο Κώστας μου είπε –στο τηλέφωνο– το βράδυ, ότι στον Παρνασσό κυκλοφορούσαν με κοντομάνικα. Δεν είχα καμιά αμφιβολία… Μήπως κι όσοι στριφογύριζαν –σκέφτομαι με ζήλια– στα ουζάδικα του Θησείου και του Ψυρρή θα φόραγαν γούνες;
Ανυπομονώ, την άλλη Κυριακή να πάρω το αίμα μου πίσω! Θα πίνω τον καφέ μου στο «Πέτρινο» και θα ‘χει μια λιακάδα για φίλημα!...
Το κλίμα αλλάζει, αλλά –μέχρι η Γη να «ψηθεί»– μπορούμε να πίνουμε στη λιακάδα το καφεδάκι με την ησυχία μας. Εμείς –άλλωστε– τι άλλο μπορούμε να κάνουμε, από το να βάλουμε από τώρα τα καλοκαιρινά και –καλού κακού– ένα θερμόμετρο στην τσέπη;

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΓΑΠΑΝΕ ΤΟΝ ΘΕΟ

2007-01-19T07:56:00.000-08:00

Ο Θεός αγαπάει τους Έλληνες γι’ αυτό τους έβαλε να ζήσουν σ’ έναν τόπο γεμάτο με ψηλά βουνά, για να τους έχει πιο κοντά του.
Ο Θεός ευλόγησε τους Αθηναίους γι’ αυτό έκλεισε την Αττική γύρω-γύρω με βουνά, για τους έχει «παρά τω πλευρό του».
Δεν είναι τυχαίο, ότι οι αρχαίοι μας πρόγονοι θεωρούσαν τον Όλυμπο σαν κατοικία των θεών κι η Αθήνα ήταν η προστατευόμενη από την ίδια την κόρη του Δία –θεά Αθηνά– πόλη…
Αλλά, μήπως είναι τυχαίο, και το ότι, μόνο στην Ελλάδα έχουμε το προνόμιο ενός «Αγίου Όρους»;
Με το πέρασμα των χρόνων όμως, οι Έλληνες άρχισαν να απομακρύνονται από τον Θεό. Εγκατέλειπαν σιγά-σιγά τους πατρογονικούς τόπους τους στα βουνά κι άρχιζαν και κατεβαίνουν στις πόλεις. Άφηναν πίσω τους τα ιερά και όσια των παππούδων τους και τις πετρόχτιστες εστίες τους και συνωστίζονταν αργά, αλλά σταθερά, στα μεγάλα αστικά κέντρα. Από τα «χειμαδιά τα λιοφώτιστα», συνέρρεαν στις Κυψέλες και τα Πατήσια τα νεόκτιστα…
Μια οργανωμένη προσπάθεια επιστροφής των «άπιστων» κοντά στο Θεό έγινε αμέσως μετά την κατοχή. Τότε, όσοι δεν πήγαιναν απευθείας – «λόγω φρονημάτων»– να τον συναντήσουν, αναγκάζονταν να πάρουν τα βουνά, μήπως κι ο Θεός… βάλει το χέρι του!... Για τις πιο δύσκολες περιπτώσεις ακολουθήθηκαν πιο σκληρές δοκιμασίες. Εξορίστηκαν σε άλλους τόπους μακρινούς για να ψάχνουν τη σκέπη του Θεού στο Γκραν Κάνυον και στις αυστραλιανές ή γερμανικές Άλπεις.
Ευτυχώς, οι Έλληνες –και ιδιαίτερα οι «Αθηναίοι»– τα τελευταία χρόνια έχουν αρχίσει να διαισθάνονται το λάθος τους και ν’ αναζητούν τρόπους να επιστρέψουν κοντά στο Θεό. Ιδιαίτερα τώρα, που οι μισοί –και βάλε– μαζεύτηκαν στο Λεκανοπέδιο και κουτουλάνε μεταξύ τους και με μερικές εκατοντάδες χιλιάδες αλλοδαπούς.
Σημαντική συμβολή για την εξέλιξη αυτή έχει ασφαλώς η ουσιαστική βοήθεια και υποστήριξη του κράτους. Μετά την αντιπαροχή, τα αυθαίρετα και το «εκτός σχεδίου», η πολιτεία –αναγνωρίζοντας έμπρακτα το ανθρώπινο ενδιαφέρον για προσέγγιση με το θεϊκό– εγκατέλειψε για δεκαετίες τα δάση στην τύχη τους. Το δασικό περιβάλλον λεηλατήθηκε –και εξακολουθεί να λεηλατείται– από μύρια όσα συμφέροντα, αλλά η στάση του κράτους σταθερή… Στάχτη και… μπετό!... «Κτηνοτρόφοι», μεσίτες, τσιφλικάδες, καταπατητές, εμπρηστές, οικοδομικοί συνεταιρισμοί, «συναγωνίζονται» στο «θεάρεστο» έργο της επιστροφής των ανθρώπων στο βουνό, της επιστροφής στις ρίζες, κοντά στο… Θεό!…
Ίσως για τη μεταστροφή τους αυτή να συνέβαλε αποφασιστικά και η σθεναρή στάση της Εκκλησίας… Δεν είναι μόνο οι θεόπεμπτες διδαχές, που στηρίζουν προς αυτή την κατεύθυνση. Είναι –προπαντός– το παράδειγμα. Απ’ τη μια φυτεύονται δέντρα στο πλαίσιο δενδροφύτευσης στον Καρέα κι απ’ την άλλη διατυπώνεται αίτημα αποχαρακτηρισμού δασικών εκτάσεων για να κατασκευαστούν εκκλησιαστικά κτίρια. Ενώ, μόλις πέρυσι χτίστηκαν έξι κτίρια στο χώρο της Μονής Πεντέλης…
Κάποτε, με το που έβγαινες στο Παλατάκι –στο Χαϊδάρι κοντά– έβλεπες την Αθήνα πιάτο!... «Δάσος» λέγεται λίγο πιο πάνω μια περιοχή. Πριν 20-30 χρόνια ήταν κατάφυτη με πεύκα. Σήμερα οι πολυκατοικίες ξεφυτρώνουν με τέτοιο ρυθμό, που κοντεύουν να φτάσουν πίσω στον… Σκαραμαγκά! Αλλά, μήπως κι η τραγική Πεντέλη δεν έχει καεί στην κυριολεξία από το επίμονο και πολύχρονο κρατικό «ενδιαφέρον»; Ευτυχώς έχει εντατικοποιηθεί ο ρυθμός ανοικοδόμησης κι έτσι το αντιαισθητικό μαυρισμένο απ’ τις πυρκαγιές χώμα, θάβεται για πάντα κάτω από άσπρους σοβάδες και λαξευμένες κοκκινόπετρες. Στον Υμηττό τα πράγματα είναι καλύτερα. Εκεί δεν κινδυνεύουν –ιδιαίτερα στη νότια πλευρά– από φωτιές. Μόνο σε περίπτωση έντονης βροχόπτωσης μπορεί να φτάσει καμιά μεζονέτα μέχρι τη Λεωφόρο Βουλιαγμένης… Η Πάρνηθα «γλύτωσε», τα πράγματα εκεί στήθηκαν καλύτερα... Μέχρι «Ολυμπιακά Χωριά» κατασκευάστηκαν. Εκεί που σουλατσάριζαν μέχρι πριν λίγο οι «γύφτοι», ανηφορίζουν κάτι τετράτροχα μοντέλα, που ούτε με όλα τα λεφτά του επόμενου «τζακ ποτ» δεν πλησιάζεις!...
Μαζική επιστροφή στα βουνά, λοιπόν, για να βρούμε την εσωτερική γαλήνη και την –αναγκαία στην εποχή μας– «έξωθεν καλή μαρτυρία»… Κι ας μην υπάρχουν υποδομές, ας καταστρατηγούνται σχέδια πόλης, περιβαλλοντικές μελέτες και όροι δόμησης… Οικοδομή, η «ατμομηχανή» της εθνικής μας (παρα)οικονομίας!…
Μάλιστα, τώρα πια, τις Κυριακές του χειμώνα ξεχάσαμε τη λειτουργία στην εκκλησία!.. Πάμε πάνω στα βουνά. Κοντά στον ουρανό, στο… Θεό!... Καλάβρυτα, Παρνασσός, Πήλιο, Τρία Πέντε Πηγάδια και πάει λέγοντας.! Εκεί είναι πλέον οι «ναοί»!... (Φέτος έχει βάλει κι ο άτιμος ο Βελζεβούλ το χεράκι του και δεν χιονίζει!).
Ελάτε λοιπόν, φίλοι μου, να προσευχηθούμε όλοι μαζί –πριν πάρουμε κι εμείς τα βουνά– να μας φωτίσει ο θεός μήπως κι αναθεωρήσουμε τη στάση μας απέναντι στο φυσικό μας περιβάλλον, γιατί αν περιμένουμε να μας σώσει η «Αναθεώρηση»… Το πιθανότερο είναι να συναντηθούμε την Κυριακή σε κάποια πλαγιά του Χελμού και να ζητάμε πάλι… άσυλο στον «Σταθμό»!...
Οι 'Ελληνες αγαπάνε το Θεό, εκείνος όμως το ξέρει;

ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ Η ΣΟΚΟΛΑΤΑ

2007-01-12T03:47:00.000-08:00

Μου αρέσει η σοκολάτα. Η πικρή σοκολάτα εκστασιάζει τη γεύση μου λιώνοντας αργά –ηδονικά– μέσα στο στόμα. Δεν τη μασάω. Όχι. Από τα δόντια συμμετέχουν μόνο οι κοπτήρες. Κόβουν μικρά-μικρά κομματάκια απαλά –λίγο-λίγο. Η γλώσσα –ο πιο δυνατός μυς του σώματος– αναλαμβάνει με τις αισθησιακές θωπείες της να τα μετουσιώσει σε γεύση. Το σάλιο τρελαίνεται. Καίει στο στόμα καθώς ο θεσπέσιος πυκνός χυλός στριφογυρίζει παιγνιδίζοντας ανάμεσα στα δόντια. Ύστερα γλιστρά γλυκά-γλυκά –ερεθίζοντας οργασμικά τον ουρανίσκο– και πριν αρχίσει το ταξίδι εγκαταλείποντας το βασίλειο της γεύσης στέλνει ένα βιαστικό χάδι στο λάρυγγα. Ο βλάκας… μερικές φορές πνίγεται από τη γλύκα!...
Σήμερα κατέβηκα στο Σύνταγμα έχοντας συντροφιά μια λαχταριστή σοκολάτα. Για γάλακτος μου φαινότανε, μα δεν πειράζει… Σοκολάτα να ‘ναι!... Είχε φωτογραφηθεί με τέχνη. Κολλημένη –ίσια μπροστά– στο τζάμι αιχμαλώτιζε το βλέμμα μου. Δημιουργούσε ένα διακριτικό παραβάν, απομονώνοντας το βλέμμα από τους γύρω όρθιους. «Να είχα μία σοκολάτα» με προκαλούσαν τα τυπωμένα πάνω της γράμματα. «Πες το ψέματα», σκέφτηκα. Ο απέναντι μουσάτος κύριος ούτε που πήρε είδηση το επίμονο βλέμμα μου πάνω απ’ το κεφάλι του. Ήταν ασφαλής πίσω από την εκλογολογία του πρωτοσέλιδου. Ο διπλανός του –όμορφος νέος– με τ’ ακουστικά στ’ αυτιά και το σκούφο ως τα φρύδια… Μα, πού ήταν φευγάτη η ματιά του; Αδύνατο να καταλάβω. Μήπως δεν την είχε πάρει μαζί του;
Έτσι βρισκόμασταν tête a tête. Εγώ κι εκείνη. Να με προκαλεί ξεδιάντροπα μέσα σε τόσο κόσμο. Παίζοντας με την αδυναμία μου. Διεγείροντας τη φαντασία μου. Μαγνητίζοντας το βλέμμα μου. Πώς να την αποκτήσω; Πώς να την κάνω δική μου; Τώρα. Εδώ –αν ήταν δυνατόν– μπροστά σ’ όλο τον κόσμο…
Όλα έχουν γίνει εύκολα στις μέρες μας. Όλα έχουν την τιμή τους –λένε οι ειδικοί. Ξεχάστε το παλιό «η τιμή τιμή δεν έχει και χαρά στον που την έχει». Έχεις σήμερα χρήμα. Είσαι ο καλύτερος του χωριού. Σεβαστός, δυνατός, υπολογίσιμος, αξιοπρεπής, ωραίος. Δεν έχεις; «Πού πας, ρε Καραμήτρο;». «Με τη σειρά σας κύριε». «Περάστε αργότερα». «Λυπάμαι, κλείσαμε».
Ευτυχώς, όμως, που σήμερα και το χρήμα αγοράζεται!... Έτσι, μπορούμε όλοι να έχουμε την ψευδαίσθηση του σεβαστού, του δυνατού, του ωραίου. Με μεταφορά υπολοίπου, με άτοκες δόσεις, με εξόφληση σε πενήντα πέντε χρόνια. Με χίλιους δυο τρόπους. Αρκεί να θέλεις μία σοκολάτα…
Τα τεφτέρια του παππού και της γιαγιάς μου παίρνουν –μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει– μηχανογραφικά την εκδίκησή τους κι οι τοκογλύφοι –αυτοί οι αδίστακτοι εκβιαστές κι εκμεταλλευτές της ανθρώπινης αδυναμίας– ανοίγουν το ένα μετά το άλλο τα υποκαταστήματα… Η σοκολάτα έχει τόσο υπέροχη γεύση...
Νοιώθουμε πλούσιοι με δανεικά, κάνοντας πραγματικά πλούσιους εκείνους τους ελάχιστους που εμπορεύονται τις επιθυμίες, τα όνειρα, τις φιλοδοξίες, τις ανάγκες μας. Το ξέρουν και μας το φτύνουν στα μούτρα. «…Κι εμείς άνθρωποι είμαστε». Και το πιστεύουμε, γιατί μας αρέσει η σοκολάτα, μας αρέσει το επώνυμο ρούχο, μας αρέσει το ακριβό αυτοκίνητο. Χρειαζόμαστε ένα κεραμίδι πάνω απ’ το κεφάλι μας. Και προστρέχουμε στους ποικιλώνυμους «κι εμείς άνθρωποι είμαστε». Μια υπογραφή κι αγοράζουμε ό,τι «θέλουμε» –τι άλλο άραγε θα μπορούσαμε να κάνουμε;
«Καταναλώνω άρα υπάρχω»… Το γαϊτανάκι που έχει στηθεί είναι χωρίς τελειωμό. Και το γαϊτανάκι δεν είναι ο υπερδανεισμός των νοικοκυριών. Είναι η έκρηξη κι ο πολλαπλασιασμός των αναγκών που καθημερινά δημιουργούνται. Είναι το πρότυπο ζωής που επιβάλλεται και κυριαρχεί μέρα τη μέρα. Είναι κοινωνικό φαινόμενο η υπερκατανάλωση.
Αν αναλογιζόμασταν –πότε να προλάβουμε άραγε– με πόσο λίγα και πιο απλά υλικά αγαθά μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι και να ζούμε άνετα, θα πέφταμε σε κατάθλιψη και μελαγχολία! Προτιμάμε όμως να βρισκόμαστε διαρκώς σε κατάθλιψη και μελαγχολία χρωστώντας τα μαλλιοκέφαλά μας! Και για όλα φταίει η… σοκολάτα!...
Βγαίνοντας απ’ το συρμό, μια άλλη εικόνα έκλεψε το βλέμμα μου. «Να έπαιρνα έναν ύπνο»… Ευχαριστώ, δεν θα πάρω… Ήδη παίρνω μαζί μ’ όλη την κοινωνία τον ύπνο του… δικαίου!...

"NO DEAL"!...

2007-01-06T08:49:00.001-08:00

Ένας-ένας με τη σειρά του απομακρύνονταν από το ταμείο. Κάποιοι κοντοστέκονταν παράμερα κοιτώντας επίμονα τις ανοιχτές παλάμες τους –μετρούσαν προφανώς τα ρέστα. Άλλοι άνοιγαν βιαστικοί το βήμα κουνώντας αποδοκιμαστικά το κεφάλι. Μερικοί κατευθύνονταν χαρούμενοι προς μικρές παρέες ή μεγάλες συντροφιές, που περίμεναν παραδίπλα. Ορισμένοι –στο βάθος– δίσταζαν να πλησιάσουν, αφήνοντας –τάχα αδιάφορα– να προηγηθούν άλλοι…
Στο τέλος… Όλοι πέρασαν. ‘Ολοι έκαναν ταμείο. Είτε το παραδέχτηκαν με θάρρος, είτε όχι. Εξαρτάται από το τι είχε επενδύσει ο καθένας. Άλλος να ξεκουραστεί. Άλλος να γλεντήσει… Να φύγει για κάποιο ταξίδι… Ν’ αγοράσει καινούργια τηλεόραση… Να δει τη μάνα και τον πατέρα του… Να παίξει με τα παιδιά του… Να πάρει το δώρο του ‘Αη Βασίλη… Να φάει ένα πιάτο ζεστό φαΐ… Να ερωτευτεί… Να φιληθεί…Να μείνει μόνος…
Ευχές κι ελπίδες έσμιξαν πάλι με τη χαλάρωση και το γιορτινό των ημερών. Προσδοκίες και στόχοι ανέβηκαν στο ταμπλό του χρηματιστήριου της ζωής με αφορμή τον νέο χρόνο. Τα σκονισμένα απ’ την καθημερινότητα ρούχα μπήκαν για λίγες μέρες στη ντουλάπα ή καταχωνιάστηκαν στο μπαούλο ή… τινάχτηκαν για να ξαναφορεθούν την ώρα της γιορτής. Τα χείλη βάφτηκαν κόκκινα ή απλώς χαμογέλασαν. Οι καρδιές σκίρτησαν ή απλώς χτύπησαν. Οι ματιές έλαμψαν ή απλώς κλέφτηκαν. Οι γιορτές ήρθαν ή απλώς πέρασαν…
Μη μου πεις πάλι: «Και του Χρόνου»!... Ούτε «Καλή Χρονιά»!... Μη με συναντήσεις πάλι του χρόνου μπροστά στο ταμείο, μόνο την ώρα του απολογισμού… ‘Ελα να περπατήσουμε ή να τρέξουμε τις ώρες παρέα… Να μπουσουλίσουμε ή να κυλίσουμε το χρόνο συντροφιά... ‘Ελα να φτάσουμε στο ταμείο μαζί… ‘Ελα να φωνάξουμε στη μοναξιά: «NO DEAL»!…

Οι υπάλληλοι απ' έξω... Οι παπάδες όλοι μέσα... Και η πίτα, πίτα (ούτε ολόκληρη, ούτε ο σκύλος χορτάτος)...

2007-01-04T08:13:00.000-08:00

Απεργοί υπάλληλοι του Υπ. Αιγαίου

περιμένουν μάταια τον Αη Βασίλη

να τους φέρει αντικείμενα εργασίας...

"Νεοπροσληφθέντες" -μετά από συνέντευξη;-

υπάλληλοι του Υπ. Αιγαίου

παρακολουθούν με έκδηλο ενδιαφέρον

την κοπή της πίττας.

Δες το θέμα (χωρίς πλάκα): http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,id=40758692

ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ!

2007-01-02T06:04:00.000-08:00

Ασφαλώς έχετε μάθει τα νέα… Πάει ο παλιός ο χρόνος!... Το είπε ο Χατζηνικολάου στις ειδήσεις –όχι δεν έβγαλε «έκτακτο»…

Η «έξοδός» του ήταν εθελουσία και δεν χρειάστηκε να γίνει αναπλήρωση των ωρών που χάθηκαν εξαιτίας των καταλήψεων…

Ο νέος χρόνος που πήρε τη θέση του, δεν διευκρινίστηκε αν διορίστηκε μέσω ΑΣΕΠ ύστερα από προφορική συνέντευξη. Γεγονός είναι, ότι η σύμβασή του ακολουθεί πιστά της αρχές που εισάγει το νέο φρούτο στην αγορά εργασίας, η «flexicurity»…

Τον γιορταστικό «πλούτο» των ημερών μόνο η τηλεόραση δεν μπόρεσε να παρακολουθήσει. Η «φτώχεια» των προγραμμάτων της ήταν –προκλητικά– δυσανάλογη των ευρώ που απλόχερα αναγράφονται στα ταμπλό των τηλεπαιχνιδιών…

Το Δύο 007 κάτι μου λέει ότι θα ταιριάξει απόλυτα με τα διάφορα «Casino Royale» της τηλεοπτικής καθημερινότητας…

Για τους καμένους του black Jack, ακούστηκε ότι κυκλοφόρησε νέο τραπεζικό προϊόν, το «21plus»…

Ίσως τα μόνα «είδη» που δεν αγοράσαμε σ’ αυτές τις γιορτές με πιστωτικές κάρτες να ήταν οι ευχές!...

Περιμένω να δω με ποιον τρόπο η Κυβέρνηση θα φορτώσει την ευθύνη και για το θέμα της –πιθανής– Οκτωβριανής προσφυγής στις κάλπες στο… ΠΑΣΟΚ!...

Η είδηση που αναμένεται να κυριαρχήσει αυτή τη χρονιά είναι η ολοκλήρωση των «μεταρρυθμίσεων» με την… ιδιωτικοποίηση του management της Κυβέρνησης…

Ίσως τότε –λέγεται– ολοκληρωθεί κι η σκιώδης πρωθυπουργία του primus solus του Υπουργικού Συμβουλίου… Θ’ αναλάβει Διευθύνων Σύμβουλος!...

Βρέθηκε λύση –όπως είπαν– για ν’ αντιμετωπιστούν οι συνεχιζόμενες αντιδράσεις για το «άρθρο 16» του Συντάγματος… Θα αλλάξει η αρίθμησή του!...

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!!

ΦΟΒΑΜΑΙ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

2006-12-18T01:22:00.000-08:00

Τα βλέπω να ‘ρχονται!... Κάθε μέρα ξυπνάω με την αγωνία στο μάτι και το φόβο στη βλεφαρίδα… 18 Δεκεμβρίου!... Ακόμα πιο κοντά!...

Εδώ και δυο-τρεις βδομάδες –παρά την προσπάθεια του ήπιου καιρού να μην το θυμάμαι– ζω έναν εφιάλτη! Όσο κι αν προσπαθώ να το διώχνω απ’ το μυαλό μου. Να αποφεύγω να κοιτάζω τις βιτρίνες των καταστημάτων. Να μην βλέπω τηλεόραση… Αδύνατο δεν καταφέρνω και πολλά πράγματα. Κάθε μέρα που περνά και χειρότερα!...
Έρχονται Χριστούγεννα!... Το νοιώθω, όσο κι αντισταθώ, ό,τι κι αν επινοήσω, είναι αδύνατο να το αποφύγω!... Πώς θα το αντέξω;
Καλά είμαι όλο το χρόνο με την κακοκεφιά μου, τη γκρίνια μου, τη μοναξιά μου. Υπέροχα τα βρίσκω με τη δίαιτά μου, τις ανάγκες μου, τον εαυτό μου. Μια χαρά τα περνάω με την υποκρισία μου, την αλαζονεία μου, τις σχέσεις μου. Αλίμονο!... Πώς θα βγω από τη βασανιστική μου καθημερινότητα;
Άντε πάλι… «Χρόνια Πολλά», «Καλές Γιορτές», «Ευτυχισμένος ο Καινούργιος Χρόνος»… Ευχές… Κοινότοπες τυπικότητες. Κουραστικές, κούφιες λέξεις. Ίδιες με τα συνηθισμένα –για θυμηθείτε– «Θα τα πούμε», «Χάρηκα πολύ», «Χαιρετισμούς»…
Τα τραπέζια; ‘Αμ, τα τραπέζια πού τα βάζεις; Να βρίσκεσαι με τον κάθε ξενέρωτο, μόνο και μόνο για να περάσεις –τάχα– «κατά το έθιμο»!... Γνωστοί, άγνωστοι –αφού βρεθεί το κορόιδο που θ’ ανοίξει το σπίτι του– σε «οικογενειακές» μαζώξεις, που ξεχειλίζουν βαριεστιμάρα και περισσεύει η γαλοπούλα… ‘Η με τραπέζι «ρεζερβέ» –για να ξεμπερδεύουμε με τη βαβούρα στο σπίτι– σε μπουζουξίδικα, εστιατόρια –α λα καρτ– και χασαποταβέρνες, τιμώντας τα πατροπαράδοτα με εορταστικά τσιφτετέλια και ξεκουφαμένο –απ’ τα «κάλαντα της Βανδή»– ακουστικό πόρο.
Οι περισσευούμενοι τελειώνουν μ’ όλα αυτά μια και καλή και θα την κάνουν για κεντρική Ευρώπη –ούτε οι φιλότιμες προσπάθειες των Αρχών να τους μπερδέψουν με τα νέα διαβατήρια δεν τους σταμάτησαν… Τι Βιέννες, τι Πράγες, τι Βουδαπέστες. Όπως τα γιόρταζαν κι οι μετανάστες πρόγονοί μας… Με τη νοσταλγία της πατρίδας, που φούντωνε τέτοιες μέρες!
Φοβάμαι τα Χριστούγεννα. Φοβάμαι… Γιατί φεύγοντας –φοβάμαι– ότι πάλι θα μου έχουν αφήσει εκείνο το βαρύ συναίσθημα ματαιότητας… Τη θλίψη μιας γιορτής που είχε φύγει πριν έρθει… Το κενό της απώλειας μιας χαράς που προδόθηκε. Μιας προσμονής που διαψεύστηκε. Μιας ελπίδας που μαράθηκε…
Άσε που θ’ αρχίσουν να ‘ρχονται κι οι δόσεις από τα εορτοδάνεια και τις πιστωτικές, έντοκοι μάρτυρες δανεικής ευχαρίστησης μιας καταναλωτικής γιορτής…
Φοβάμαι τα Χριστούγεννα γιατί φοβάμαι εμένα… Ξέρω, πάλι δεν θα υπερβώ τον εαυτό μου! Πάλι θα μείνω να τα παρακολουθώ καθώς θα φεύγουν, λαχανιάζοντας να τα ζήσω σε γιορταστικές ατμόσφαιρες, με πολλά εφέ και λαμπιόνια. Με πολλά στολίδια και στρας. Μέσα σε καπνούς από τσιγάρα και ψησταριές. Με πολύ κόσμο σε σάλες μοναξιάς και πίστες θλίψης…
…Ξέρω, πάλι θα περάσουν από καρδιές ανθρώπων. Απέριττα και λιτά. Τρυφερά κι ευαίσθητα. Μ’ ένα φιλί κι ένα χάδι. Μ’ ένα χαμόγελο κι ένα βλέμμα. Μ’ ένα σ’ αγαπώ κι ένα συγγνώμη. Με μια αγκαλιά κι ένα τριαντάφυλλο ανοιχτό…
…Πληγή ανοιχτή για όλους εμάς, που –καλοντυμένοι κι έτοιμοι από καιρό– θα τα περάσουμε αλλού, μάγοι που έχασαν το δρόμο τους μαγεμένοι από την εκρηκτική λάμψη ενός super nova style, που μαγνήτισε τα ναρκισσευόμενα κοσμικά μας βλέμματα ψηλά, ενώ κι αυτά τα Χριστούγεννα περνάνε σαν θρόισμα ζωής –όπως στα παιδικά μας παραμύθια– από δίπλα μας…

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΤΡΟΠΟΣ ΚΙ ΟΧΙ ΜΕΣΟ

2006-12-16T08:50:00.000-08:00

Είχα στο μυαλό μου από καιρό ν’ ασχοληθώ μ’ ένα από τα θέματα που τραβούσαν το ενδιαφέρον μου. Πότε όμως το ένα και πότε το άλλο, για κάποιο λόγο συνεχώς πήγαινε από αναβολή σ’ αναβολή. Μιλώ για το θέμα της κοινωνικής ανισότητας που αναπαράγεται και διευρύνεται εξαιτίας εφαρμογής πολιτικών που εξυπηρετούν την άνιση κατανομή του παραγόμενου πλούτου και των φορολογικών υποχρεώσεων.
Σήμερα κατέβηκα στο γραφείο αποφασισμένος να τακτοποιήσω επιτέλους αυτή την εκκρεμότητα. Η συζήτηση στη Βουλή ενός ακόμα φορολογικού νομοσχεδίου, αλλά και η διαμάχη που ξέσπασε μεταξύ κυβέρνησης κι αντιπολίτευσης με αφορμή την ψήφιση της τροπολογίας για τη μείωση του ποσοστού του Δημοσίου στον ΟΤΕ –κάτω από το 33%– και την εκχώρηση του μάνατζμεντ σε ιδιώτες, αποτελούσαν μια καλή ευκαιρία. Έδενε το θέμα με την επικαιρότητα. Αμ’ δε, όμως!...
Το κλικ του ραδιοφώνου στο Σταθμό δεν με έβαλε στο συνηθισμένο καθημερινά μουσικό μας ταξίδι. Δέκα παρά είκοσι το πρωί. Η συζήτηση κυλά ζεστή, ανθρώπινη. Ενημερώνει κι απομυθοποιεί. Το θέμα δύσκολο. Το έργο της ΦΛΟΓΑΣ δυσκολότερο… «Να ζεις την κάθε στιγμή», ακούγεται συγκινημένη η φωνή του «χρυσού» Πύρρου Δήμα λίγο πριν «τσακίσει» προδομένη από ένα γεμάτο ευαισθησία κι ανθρωπιά λυγμό…
Τι δίνει νόημα στις λέξεις; Τι ‘ναι αυτό που αποτελεί τον πυρήνα, την ουσία κάθε λέξης; Τι σημαίνει άραγε «ανθρωπιά» στις μέρες μας; Την ευσπλαχνία; Τον οίκτο; Τη συμπόνια; Τη λύπηση; Την ελεημοσύνη; Τη συμπαράσταση; Την αλληλεγγύη; Δεν θα μπω στον πειρασμό να επιλέξω, ούτε να κάνω τον «Μπαμπινιώτη» ή τον «Φυτράκη»…
Είμαστε άνθρωποι και δεν χρειάζεται –νομίζω– ερμηνεία αυτή η λέξη (ή μήπως όχι;). Αν έρχεται –μια φορά έστω την ημέρα– αυτό στο μυαλό μας, ίσως συνειδητοποιήσουμε, πως ό,τι συνέβη χτες ή συμβαίνει σήμερα στο διπλανό μας, αύριο μπορεί να συμβεί και σε μας. Αν μέσα στη βιασύνη της ζωής, συναισθανθούμε ότι δεν τρέχουμε μόνοι, ότι δεν έχουμε μόνο εμείς ανάγκες, υποχρεώσεις, ενδιαφέροντα ή συμφέροντα, αλλά συνοδοιπορούμε, ότι τελικά, η ζωή είναι τρόπος κι όχι μέσο, τότε θα δούμε πόσο σφιχτά συμβαδίζουν χερί-χέρι η χαρά κι η λύπη, η ευτυχία κι η δυστυχία, το γέλιο και το δάκρυ…

Την Κυριακή (17/12) το βράδυ, στη μουσική σκηνή «ΜΕΤΡΟ» ο Γιάννης Κότσιρας θα προσφέρει –όπως πάντα άλλωστε– μια ξεχωριστή μουσική βραδιά. Αυτή θα ‘χει ένα ακόμα λόγο για να ξεχωρίσει και σ’ αυτό μπορεί να συμβάλει ο καθένας μας: Τα έσοδα της παράστασης θα προσφερθούν για τους σκοπούς του Συλλόγου των Γονέων με παιδιά που πάσχουν από καρκίνο «ΦΛΟΓΑ» (www.floga.org.gr).

ΣΗΜ.: Με το συμπάθειο σύντροφοι, Σαββατοκύριακο έρχεται –το ξέρω– στη βολή και την αφασία μας μπορεί τέτοια θέματα κάπως να μας «χαλάνε». Η ζωή –θα πω– δεν ακολουθεί το πενθήμερο, ούτε λειτουργεί μόνο Σαββατοκύριακα, αλλά ΕΦΗΜΕΡΕΥΕΙ και προπαντός ΔΙΑΝΥΚΤΕΡΕΥΕΙ…